جان رييس: «بدون توجه به ماهيت رژيم تحت حمله، دشمن اصلی، به ويژه از نظر مردم کشورهای امپرياليستی، متجاوزين هستند. و بله، صدام حسين رهبر يک رژيم سرکوبگر بود، اما آن موجب متوقف شدن بسيج عمومی ائتلاف عليه حمله ايالات متحده - بريتانيا نشد. هر کلمه‌ای که منتقدين رژيم ايران به زبان می‌آورند ممکن است درست باشد اما آن، حمله به ايران را توجيه نمی‌کند و  يا به ما حق نمی‌دهد به مردم ايران بگوييم جامعه خود را چگونه اداره کنند. اگر قرار تصفيه حساب با رژيم باشد، تنها خود مردم ايران اين کار را انجام خواهند داد- بحث تمام»

تارنگاشت عدالت

منبع: کارگر هفتگی

کنفرانس سالانه «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» اجازه نداد چپ‌روهای راه سومی در کنفرانس «جهان عليه جنگ» حضور پيدا کنند

قبل از برگزاری ششمين کنفرانس سالانه «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد»، تعدادی از وابستگان به راه کارگر و هم‌فکران انگليسی آن‌ها که گروه «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» را تشکيل داده اند، تقاضای عضويت سازمانی در «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» را نمودند. تقاضای آن‌ها به اين دليل که عضويتشان در «ائتلاف» مخرب خواهد بود، بلافاصله رد شد، اما به آن‌ها اجازه داده شد نسبت به آن تصميم فرجام‌خواهی نمايند.

در روز ٢٧ اکتبر نمايندگان گروه معترض با اندرو موری مسؤول «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد»  ملاقات کردند. اعتراض آن‌ها به تصميم اوليه نيز به اين دليل که حضورشان موجب بحث‌های بی‌حاصل و کشمکش و درگيری‌های مخرب می‌شود، رد شد. اما به دو نماينده آن‌ها اجازه داده شد به طور فردی در انتخابات کميته برگزار کننده شرکت کنند. آن دو نفر با کسب کم‌تر از ٢۵ درصد آرا حتا نتوانستند به عنوان فرد به ارگان‌های تصميم‌گيری ائتلاف راه يابند. واکنش چپ‌روهای راه سومی به اين تصميم اين است که هم‌صدا با تبليغات دولت انگليس جنبش ضد- امپرياليستی «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» را «دوست و هوادار رژيم ملاها» معرفی می‌کنند.

 محسن صباغ طی گزارشی که از آن ملاقات تحت عنوان «دوستان تهران» در نشريه «کارگر هفتگی» مورخ اول دسامبر ٢٠٠٧ (روز برگزاری کنفراس «جهان عليه جنگ») منتشر شده است، با قلمی زهرآگين تفرقه‌افکنی و خرابکاری راه سومی‌ها در جنبش ضد- جنگ را نشان می‌دهد:

«قبل از شروع ششمين کنفرانس سالانه «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد»، دو گروه «دانشجويان کمونيست» و «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» پی بردند که تقاضای عضويت آن‌ها رد شده است. اما، به هر دو سازمان اجازه داده شد تا در آغاز کنفرانس ٢٧ اکتبر شکايت خود را مطرح کنند. در آن نشست بن لوييس از طرف «دانشجويان کمونيست» و ياسمن ماتر از طرف «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» سخن گفتند. توضيح اين‌که چرا عضويت آن‌ها برای ائتلاف مخرب خواهد بود به استيو بل از «سنديکای کارگران ارتباطات» و «فراخوان سوسياليستی» واگذار شد.

رفيق بل اول صحبت کرد و استدلال نمود که گرچه رد تقاضای عضويت غيرعادی است، اما در مورد «دانشجويان کمونيست» و «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» اين تصميم درستی است. در غير اين صورت ما با برخورد و آشوب جدی روبرو خواهيم شد. گفته نشد از نظر رفيق بل عضويت آن‌ها موجب کدام برخورد خواهد شد. به اين دليل که موضع هر دو سازمان عليه هر نوع تجاوز امپرياليستی و برای خروج فوری نيروهای غربی از خليج مطمئناً موضع رهبری «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» است، به نظر می‌رسد انتقاد آن‌ها از رژيم ايران و خواست آن‌ها برای همبستگی با جنبش کارگری و دمکراتيک در آن کشور است که می‌تواند به بحث‌های بی‌حاصلی که به آن‌ها اشاره شده است، دامن بزند.

روشن است که بحث پيرامون اين‌که کسی از رژيم ايران حمايت می‌کند يا نه، به هيچ‌وجه بحث بی‌حاصلی نيست. چنين بحثی مطلقاً برای تأثيرگذاری جنبش حياتی است. اما برای رفيق بل، مانند شمار زيادی در چپ، وقتی يک رژيم سرکوبگر تحت حمله واقع می‌شود، وظيفه سوسياليست‌هاست که حداقل انتقاد خود از آن را رقيق کنند. با اين اوصاف، به گفته اندرو موری «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» ترسی از بحث در اين مورد ندارد و «بحث‌هايی که «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» مطرح می‌کنند تقريباً در تمام کنفرانس‌های ما مطرح می‌شوند.» اگر اين واقعاً درست باشد پس «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» و رفيق بل از چه می‌ترسند؟

يکی ديگر از استدلالات رفيق بل اين بود که مطلقاً روشن است که «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» يک سازمان جبهه‌ای برای «کارگر هفتگی» است، که با هدف مخالفت با ائتلاف تشکيل شده است. او برای اثبات اين، نقل قولی از اظهارات مارک فيشر در برابر نشست «حزب کمونيست بريتانيای کبير» را ذکر کرد (که گروه تعيين دستور کار آن را از «کارگر هفتگی» کپی کرده بود و رفيق بل آن را نقل قولی از کنفرانس مؤسس «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» معرفی کرد.)
آن مقاله از قول رفيق فيشر می‌نويسد: «يک هدف مهم ايجاد يک مرکز سياسی عملی آلترناتيو در مقابل سياست‌های فاسد «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» و «کاراز ايران» است.» خواست يک مرکز سياسی آلترناتيو از طرف بل به عنوان قصد ايجاد يک مرکز سازمانی رقيب تعبير شد، در حالی که واقعيت اين است که «حزب کمونيست بريتانيای کبير» مخالف انشعابات غيرمسؤولانه و کوچک در جنبش است. هدف ما چالش سياسی کردن است و به اين دليل است که ما «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» را آنچنان مهم می‌دانيم.

نقل قول دومی که می‌گويد «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» گامی در راستای وظيفه دميدن نيروی سازمانی به جسم سياسی «حزب کمونيست بريتانيای کبير» است، به عنوان شاهدی بر اين‌که «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» جبهه «حزب کمونيست بريتانيای کبير» است، ذکر شد. رفقای ما به راه‌اندازی آن کمک کرده اند و مطمئناً در کارزار مهم آن شرکت داشته اند. اما ما آن را کنترل نمی‌کنيم. ميزان حمايتی که از آن برخوردار است شاهد بر اين مدعاست.
با اين اوضاف، دليل واقعی برای حذف اين دو گروه خيلی زود و موقعی معلوم شد که رفيق بل گفت: «حزب کمونيست بريتانيای کبير» و «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» تا آنجا پيش می‌روند که «کارزار ايران» را مدافعان رژيم تهران معرفی می‌کنند. دليل نفرت‌انگيز بودن چنين حرفی اين است که ما نبايد به مردم ايران بگوييم چگونه دولتی بايد داشته باشند- سوسياليست‌ها چنين کاری نمی‌کنند- می‌کنند؟

فکر رفيق بل به ويژه از اين نظر گويا بود که امير جواهری لنگرودی (ظاهراً يکی از نوچه‌های حزب کمونيست بريتانيای کبير) از جانب «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» در پاسخ به اندرو موری گفته بود که از نظر «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» وظيفه اصلی اين است که در ائتلاف صدای فعالين چپ داخل ايران، که از شعارهای هواداری از حزب‌الله که در تظاهرات ضد- جنگ تابستان گذشته در لندن و جاهای ديگر مطرح شد، بسيار آزرده و عصبانی شدند، مطرح شود. بل اين را چنين تعبير کرد که وظيفه اصلی، مبارزه برای تغيير ستمگيری ائتلاف است. به نظر می‌رسد انتقاد از سياست‌های رهبری «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» مجاز نباشد.

ياسمين ماتر از طرف «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» تأکيد کرد که گروه  او بخشاً از طرف تبعيديان ايرانی تشکيل شده است و خوشحال است که به عنوان مثال، از حمايت «حزب کمونيست بريتانيای کبير» و حزب سبز و حزب سوسياليست اسکاتلند برخوردار است. او استدلال کرد که عضويت «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» نه تنها مخرب نيست، بلکه موجب تقويت جنبش ضد- جنگ خواهد شد. ترديدی وجود ندارد که مردم  و ايرانی‌های تبعيدی بسياری در بريتانيا زندگی می‌کنند که مخالف هر گونه حمله‌ای به ايران هستند و در عين حال رژيم تهران را افشا می‌کنند. در حالی که «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» در بهترين حالت سرکوبگری رژيم را کم اهميت جلوه داده و در بدترين حالت آن را توجيه می‌کند، بسياری از اين افراد به جنبش ضد- جنگ نزديک نمی‌شوند. پذيرش عضويت «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» نشان خواهد داد که «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» به نظرات آن‌ها توجه می‌کند.

بعد از رفيق ماتر، بن لوييس نظرات «دانشجويان کمونيست» را مطرح کرد. او گفت «دانشجويان کمونيست» مانند «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» جبهه «حزب کمويست بريتانيای کبير» نيست. مظمئناً رفقای حزب آن را تشکيل داده اند، اما يک سازمان مستقل است. با اين وجود، حتا اگر کسی معتقد باشد که آن دو سازمان جبهه «حزب کمونيست بريتانيای کبير» هستند، منطق رد عضويت آن‌ها و عضو ماندن «حزب کمونيست بريتانيای کبير» در کجاست؟ رفيق لوييس اين دروغ را رد کرد که «دانشجويان کمونيست» و «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» به مردم ايران می‌گويند چه کار کنند. با اين وجود، ما از حمايت و همبستگی خود با مبارزات طبقه کارگر و جنبش‌های کشورهای ديگر مفتخريم. اين يعنی انترناسيوناليسم. رفيق لوييس هم‌چنين سعی نکرد انتقاد خود را از رهبری «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» پنهان کند، اما گفت اگر قرار باشد جنبش به جلو حرکت کند، لازم است که بتوان صراحتاً تبادل نظر کرد.

اندرو موری در پاسخ چنين شروع کرد که «من سعی خواهم کرد زياد پلميک نکنم.» او گفت: «اين دروغ بزرگی است که می‌گويند اين جنبش از هواداران رژيم ايران تشکيل شده است. اين از همان دست دروغ‌هايی است که می‌گفت ائتلاف جنگ را متوقف کنيد از هواداران طالبان يا صدام حسين تشکيل شده است.» او نقل قولی را از يک مقاله «راه کارگر»، نشريه «سازمان کارگران انقلابی ايران» (که از فارسی برايش ترجمه شده بود) خواند که در آن «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» به دفاع بی‌شرمانه از رژيم ايران متهم می‌شود.

 به نظر می‌رسيد اندرو موری از اين نگران نباشد که اين حمله او به يکی از گروه‌های ايرانی که از «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» پشتيبانی می‌کند در تضاد با اين باشد که «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» جبهه «حزب کمونيست بريتانيای کبير» است.

موری گفت پذيرش عضويت «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» و «دانشجويان کمونيست» می‌تواند «موجب تفرقه فلج کننده مهمی شود، چرا که شيوه «کارگر هفتگی» توهين، شايعه‌پراکنی و بدگويی است.» «کارگر هفتگی» در گذشته به او حمله کرده است، گرچه از طرف امثال روزنامه «سان» هم مورد حمله قرار گرفته است. او گفت «ما اجازه نمی‌دهيم روبرت مورداخ هم به اتئلاف ملحق شود.» درست می گويی اندرو اما «کارگر هفتگی» را «حزب کمونيست بريتانيای کبير» منتشر می‌کند، نه «دانشجويان کمونيست» و نه «دست‌ها از مردم ايران کوتاه.»
به گفته اندرو موری: «رأی‌گيری که بلافاصله بعد از بحث صورت گرفت، شاهد رد تقاضای عضويت «دانشجويان کمونيست» و «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» بود. تصميم «کميته تعيين کننده دستور کار» با حدود ٢۵ رأی مخالف به تصويب رسيد. اما، به نظر می‌رسد آرای مخالف بيش‌تر از آن بود.» آيا اين اکثريت قاطعی است که لحن تحقيرآميز رفيق موری به آن اشاره می‌کند، زيرا در اين مرحله سالن نيمه پُر هم نبود و تعداد بسياری غايب بودند.

با اين وجود، علی‌رغم حذف «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» پيشنهادی که مطرح شده بود مورد بررسی قرار گرفت. علت اين بود که موقعی که ما از منع عضويت آن گروه مطلع شديم، خود «حزب کمونيست بريتانيای کبير» اقدام به طرح آن پيشنهاد کرد- که نه تنها قاطعانه با هرگونه حمله امپرياليستی مخالفت می‌کرد، بلکه حمايت خود را از اپوزيسيون دمکراتيک به رژيم تهران اعلام می‌کرد. پيشنهاد ما را تينا بکر مطرح کرد.

تصادفاً  جان رييس قبل از تينا بکر سخنرانی کرد و گفت: «بدون توجه به ماهيت رژيم تحت حمله، دشمن اصلی، به ويژه از نظر مردم کشورهای امپرياليستی، متجاوزين هستند. و بله، صدام حسين رهبر يک رژيم سرکوبگر بود، اما آن موجب متوقف شدن بسيج عمومی ائتلاف عليه حمله ايالات متحده - بريتانيا نشد.» او نگفت راجع به احمدی نژاد چه فکر می‌کند، اما در ميان حمايت شديد حضار ادامه داد: «هر کلمه‌ای که منتقدين رژيم ايران به زبان می‌آورند ممکن است درست باشد اما آن، حمله به ايران را توجيه نمی‌کند و  يا به ما حق نمی‌دهد به مردم ايران بگوييم جامعه خود را چگونه اداره کنند. اگر قرار تصفيه حساب با رژيم باشد، تنها خود مردم ايران اين کار را انجام خواهند داد- بحث تمام» (حمايت حتا شديدتر حضار).

رفيق بکر با خاطر نشان ساخت: جان رييس متعجب خواهد شد اگر بداند که «حزب کمونيست بريتانيای کبير» با هر چه او گفت موافق است. بيانيه «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» روشن می‌کند که دشمن اصلی در واقع امپرياليسم است. ما به مردم ايران نمی‌گوييم چه کار کنند، اما ما از اپوزيسيون دمکراتيک و کارگری رژيم حمايت می‌کنيم. آنچه رفيق رييس ناگفته گذاشت اين است که رزميدن در دو جبهه کاملاً ممکن است.

رفيق بکر در پايان گفت تظاهر به اين‌که رژيم سرکوب نمی‌کند، موجب تضعيف جنبش ضد- جنگ می‌شود. «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» اگر موضع کنونی خود را حفظ کند به هواداری از رژيم تهران متهم خواهد شد و جذابيت آن کاهش خواهد يافت. حمايت از «کارزار ايران» و «کارزار عليه تحريم و مداخله نظامی در ايران» از يک طرف، و طرد «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» از طرف ديگر، پيام روشنی به دشمنان ما می‌فرستد که مطمئناً از آن استفاده خواهند کرد. پيشنهاد «حزب کمونيست بريتانيای کبير» با اکثريت بزرگ‌تری از رأی نه به تقاضای عضويت «دست‌ها از مردم ايران کوتاه» و «دانشجويان کمونيست» رد شد.

طی اقدامی‌ که بی اثر بودن عملی حذف اين دو گروه را نشان می‌داد، به بن لوييس و ياسمين ماتر اجازه داده شد به طور فردی در انتخابات کميته برگزار کننده کنفرانس شرکت کنند. يک بار ديگر، که به علت حضور عظيم اعضای «ائتلاف جنگ را متوقف کنيد» چندان تعجب برانگيز نبود، هر دوی آن‌ها شکست خوردند، گرچه اين بار توانستند حدود ٢۵ درصد آرا را به دست آورند.

توضيح:
 جهت ديدن اصل مقاله آقای صباغ و اطلاع بيش‌تر از خرابکاری اين جريانات در جنبش ضد- جنگ به نشانی زير مراجعه نماييد:
http://www.cpgb.org.uk/index.html