هيأت نظارت ليگ عرب در سوريه پس از خروج عربستان سعودی و امارات متحده از اين هيأت وظيفه خود را پايان‌يافته اعلام و دليل شکست مسؤوليت خود را تنها ادامه اقدامات خشونت‌آميز توسط نيروهای دولتی سوريه  ذکر کرد و به اين صورت بار ديگر نقش رقت‌انگيز اين مجموعه از کشورها را که اغلب در هم‌دستی ارتجاع عرب با امپرياليسم متجلی می‌شود، به نمايش گذارد. البته طيف هواداران «انقلاب سوريه» بسيار گسترده است و تنها شامل  نيروهای امپرياليستی، صهيونيستی  نمی‌شود. اما در اين ميان چگونه يک جنبش که هم‌پيمانان عمده‌اش (خواسته و يا ناخواسته) نيروهای ارتجاعی عرب و امپرياليسم می‌باشند، می‌تواند با اين حال انقلابی باشد را بايد چپ‌های مدافع «انقلاب سوريه» توضيح دهند.

تارنگاشت عدالت

منبع: دنيای جوان

هيأت نظارت ليگ عرب در سوريه پس از خروج عربستان سعودی و امارات متحده از اين هيأت وظيفه خود را پايان‌يافته اعلام و دليل شکست مسؤوليت خود را تنها ادامه اقدامات خشونت‌آميز توسط نيروهای دولتی سوريه  ذکر کرد و به اين صورت بار ديگر نقش رقت‌انگيز اين مجموعه از کشورها را که اغلب در هم‌دستی ارتجاع عرب با امپرياليسم متجلی می‌شود، به نمايش گذارد.

با اين تصميم که عملاً روند خشونت‌بار وقايع در سوريه را به حال خود می‌گذارد و عملاً در سمت و سوی سياست امپرياليستی- صهيونيستی گام بر‌می‌دارد، ليگ عرب عملاً خود را در جبهه‌ای که عليه يک کشور عرب شکل گرفته قرار داد.

آن‌ها در مورد ليبی نيز همين رفتار را به نمايش گذاردند و با ايجاد «منطقه پرواز ممنوع» موافقت کردند. سپس در کنار کشورهای امپرياليستی، نيروهای قطر نيز در دخالت نظامی عليه ليبی و بمباران مردم بی‌گناه اين کشور عربی برادر شرکت کردند. اکنون اين‌طور به نظر می‌رسد که نيروهای ارتجاعی کشورهای حومه خليج و عربستان سعودی در نظر دارند نوک پيکان حمله برای تعويض رژيم در دمشق را عهده‌دار شوند. ديدار دبيرکل شورای همکاری خليج در مقر اصلی ناتو  مؤيد اين نظر است.

عربستان سعودی با اعزام نيروهای نظامی خود به خاک بحرين نشان داد که شهرتش به عنوان قدرت اصلی ضدانقلاب عرب بی‌دليل  نيست. اکنون به زعم اين جلادان سعودی، رژيم دمشق غيردمکراتيک و خشن رفتار می‌کند و لذا بايد به زور تفنگ به زانو درآورده شود.

البته طيف هواداران «انقلاب سوريه» بسيار گسترده است و تنها شامل  نيروهای امپرياليستی، صهيونيستی  نمی‌شود. اما در اين ميان چگونه يک جنبش که هم‌پيمانان عمده‌اش (خواسته و يا ناخواسته) نيروهای ارتجاعی عرب و امپرياليسم  می‌باشند، می‌تواند با اين حال انقلابی باشد را بايد چپ‌های مدافع «انقلاب سوريه» توضيح دهند.