تارنگاشت عدالت - جمعيت و مسايل اقتصادی، سياسی و محيط زيستی

بحران محيط زيستی عمدتاً ناشی از بهره‌برداری چپاولگرانه از منابع مشترک زمين برای منافع شخصی ‏است. سرمايه‌داری، با ناديده گرفتن علايم هشداردهنده، به وخيم کردن بحران از طريق بی‌توجهی ‏سنگدلانه و سهل‌انگارانه نسب به پی‌آمدهای قابل پيش‌بينی فعاليت‌های بدون برنامه و عمدتاً فاقد کنترل ‏خود، ادامه می‌دهد. حتا رو در رو با خطر فزاينده جهانی، برای حداکثر سود خود دست به هر کاری می‌زند.‏ گرچه در بحث از محيط زيست ارقام جمعيتی را بايد در نظر گرفت، اما ادعاهايی از اين دست که جمعيت به ‏تنهايی علت مشکلات محيط زيستی است، برای منحرف کردن توجه از کسانی به کار گرفته می‌شود که ‏مسؤوليت اصلی را دارند.‏

حزب کمونيست استراليا معتقد است که استراليا می‌تواند از افزايش جمعيت حمايت کند، اما ‏نه بدون تغييرات بنيادينی که نظام اقتصادی و سياسی ما را دمکراتيزه نموده، با کژی‌ها و ‏ناعدالتی‌هايی که تعقيب بدون کنترل سود شخصی ايجاد کرده است، مقابله نمايد.‏

بيش‌تر بحث‌های جاری پيرامون سطح جمعيت لازم برای استراليا در دهه‌های آينده، نکته اصلی را ناديده ‏می‌گيرند. اظهارات گسترده مبنی بر اين‌که تخريب محيط زيست به علت «زيادی جمعيت» است خاص ‏نظرات سرمايه‌داری است. اين نشان می‌دهد که چگونه به مردم عادی به عنوان يک دردسر نگاه می‌شود، ‏در حالی که در واقع، تمام ثروت‌ها به کار انسان تعلق دارد. مردم بزرگ‌ترين دارايی اين کشور هستند.‏

هواداران رشد جمعيت، منجمله از افزايش مهاجرت، استراليا را به عنوان يک قاره ثروتمند، پهناور و ‏کم‌جمعيت معرفی می‌کنند که برای رشد اقتصادی به جمعيت بيش‌تری نياز دارد.‏

آن‌هايی که هوادار محدوديت بر مهاجرت و يک سقف جمعيتی هستند ادعا می‌کنند که محيط زيست ‏استراليا در نتيجه فشارهای جمعيتی تخريب خواهد شد و اجازه ورود به جمعيتی بيش‌تر، فشار غيرقابل ‏قبولی بر محيط زيست و منابع طبيعی وارد خواهد کرد.‏

ترديدی نيست که استراليا با مشکلات محيط زيستی گسترده‌ای روبه‌روست: گرم شدن جهانی، فرسايش ‏و شور شدن خاک، موجودات در شُرُف انقراض، افزايش در موارد رشد جلبک‌های سمی در رودخانه‌های ما، ‏کاهش ذخاير ماهی‌ها، آلودگی هوا، منابع آسيب‌پذير و محدود آب، کاهش تنوع زيستی و کاهش در ‏بازدهی جنگل‌ها و اراضی کشاورزی. اما اين‌ها نتايج مهاجرت نيستند.‏

گرچه در بحث از محيط زيست ارقام جمعيتی را بايد در نظر گرفت، اما ادعاهايی از اين دست که جمعيت به ‏تنهايی علت مشکلات محيط زيستی است، برای منحرف کردن توجه از کسانی به کار گرفته می‌شود که ‏مسؤوليت اصلی را دارند.‏

محيط زيست به اين علت که مردم سعی می‌کنند خواربار بيش‌تری توليد کرده و جمعيت رشديابنده را تغذيه ‏نمايند، نابود نمی‌شود. محيط زيست به اين علت نابود می‌شود که توليد به وسيله فرامليتی‌های غارتگر، ‏بدون در نظر گرفتن تأثير آن بر انسان‌ها يا بر محيط زيست، به سمت بخش‌هايی که بيش‌ترين سوددهی را ‏دارند، هدايت می‌شود. اين حقيقتی است که به اندازه استراليا هم، در بنگلادش، مکزيک يا ايالات متحده ‏آمريکا وجود دارد.‏

توليد شديد گوشت گاو، گوشت گوسفند، گندم، برنج و پنبه، عمدتاً از طرف مجتمع‌های کشت و صنعت، به ‏شور شدن گسترده خاک، شيوع جلبک‌های آبی- سبز و ديگر فاجعه‌های محيط زيستی انجاميده است. ‏فرامليتی‌ها همبرگر جهان بخش اعظم جنگل‌های زمين را به خاطر چَرای احشام نابود می‌کنند.‏

مالکيت خصوصی زمين و انحصاری شدن منابع طبيعی استراليا به استفاده کم‌بازده از آن‌ها انجاميد. يک راه ‏انجام اين، از طريق انتخاب چيزی است که پرورش داده می‌شود. تعداد اندکی که کنترل اکثريت اراضی ‏کشاوری را دارند هر چه که برايشان بيش‌ترين سود را داشته باشد، می‌کارند.‏

استراليا خشک‌ترين قاره زمين است، اروپا يکی از مرطوب‌ترين قاره‌هاست. غيرمنطقی و مضّر است که ‏نظام کشاورزی مرطوب‌ترين قاره در جهان به خشک‌ترين قاره در جهان منتقل شود، بدون آن‌که حتا سعی ‏شود واقعيات منابع طبيعی استراليا در نظر گرفته شود.‏

برای تأمين پروتئين مورد نياز هر کس و حتا بيش‌تر از ۳۰۰۰ کالری در روز، در جهان غلات توليد می‌شود. اما ‏بيش از يک سوم اين غلات خوراک احشام می‌گردد.‏

در مکزيک، جايی که حداقل ٨۰ درصد کودکان در مناطق روستايی از سوءتغذيه رنج می‌برند، احشام، عمدتاً ‏برای صادرات به ايالات متحده آمريکا، بيش از مصرف کل جمعيت روستايی کشور، غلات مصرف می‌کنند.‏

به کارگيری علوم، استفاده برنامه‌ای و کنترل شده از منابع آب، و احتراز از بهره‌برداری بيش از حد از زمين و ‏منابع محدود آن می‌تواند يک جمعيت بزرگ‌تر را در استراليا تأمين کند.‏

علاوه بر ملاحظات محيط زيستی، توسعه زيرساخت استراليا برای پذيرش افزايش در جمعيت حياتی است.‏

دهه‌هاست که نگه‌داری و توسعه زيرساخت حياتی از طرف دولت‌ها و بخش خصوصی ناديده گرفته شده ‏است. خصوصی‌سازی و آزادسازی نقش مهمی در اين زمينه داشته است. مسکن عمومی، حمل‌ونقل ‏عمومی، نظام درمانی عمومی، آموزش عمومی، خدمات اجتماعی و ايجاد اشتغال از جمله عرصه‌هايی ‏است که بدون برنامه‌ريزی بوده، درست نگه‌داری نشده يا بودجه کافی نداشته اند.‏

يکی از اهداف افزايش جمعيت اين است که تهاجم دولت به جنبش سنديکايی و نيروی کار استراليا ادامه ‏يابد. هدف آن‌ها کاهش دستمزدها و شرايط کار، و نتيجتاً سطح زندگی کارگران استراليا به سطحی است ‏که با نيروی کار در کشورهای جهان سوم «قابل رقابت» باشد- بخشی از حرکت سرمايه بزرگ برای کاهش ‏دستمزدها و شرايط کار جهانی به پايين‌ترين مخرج مشترک.‏

هر ملتی، در حالی که تعهدات بين‌المللی خود نسبت به پناهجويان و آوارگان را- که مشکلات آن‌ها ممکن ‏است به خاطر دلايل متعدی باشد- می‌پذيرد، حق دارد سياست‌های مهاجرتی خود و پذيرش آوارگان را ‏تعيين کند. در تعيين تعداد دريافت‌کنندگان، هر دولتی ملاحظات اجتماعی، اقتصادی، سياسی و محيط ‏زيستی بسياری را در نظر خواهد گرفت.‏

برای جلوگيری از فرار مغزها از کشورهای ديگر، سياست مهاجرتی ما نبايد بر مهاجرت‌کنندگان ماهر قرار ‏داشته باشد. اين به ويژه، به خاطر پی‌آمدهای منفی آن بر کشورهای جهان سوم، برای مهاجران ماهر از ‏اين کشورها اهميت دارد. به جای آن، ما بايد سياست مهاجرتی خود را بر افزايش سالانه تعداد آوارگان قرار ‏داده و در عين حال بودجه بيش‌تری به تعليم و آموزش نيروی کار کنونی خود اختصاص دهيم.‏

استراليا بايد به آوارگان و قربانيان تغييرات اقليمی و فجايع طبيعی اولويت بدهد. ما مسؤوليت ويژه‌ای داريم ‏که آوارگان افغانستان، عراق و ديگر کشورهايی را بپذيريم که قربانيان جنگ‌ها و اشغال ايالات متحده ‏هستند- جنگ‌هايی که استراليا در آن‌ها شريک جرم است. استراليا، به عنوان يکی از بزرگ‌ترين توليد ‏کنندگان سرانه گازهای گلخانه‌ای در جهان، مسؤوليت دارد که جمعيت جزاير اقيانوس آرام را که به علت ‏تغييرات اقليمی در حال غرق شدن هستند، بپذيرد.‏

مهاجرت برای استراليا سودمند بوده و هم‌چنان سودمند خواهد بود. زحمتکشان دارای منشاء قومی ‏گوناگون بخش لاينفکی از ملت استراليا را تشکيل داده و بخشی از جنبش کارگری و به طور کل از اجتماع ‏هستند. با اين وجود، کارگران مهاجر درگير مبارزات مشترک نخواهند شد مگر آن‌که سازمان داده شوند، ‏ميراث اجتماعی و فرهنگی آن‌ها محترم شمرده شود، و برای غلبه بر تبعيض گسترده عليه گروه‌های ‏مهاجر، حتا در مواردی ديوساختن از آن‌ها، اقدام شود.‏

به جای افزايش هزينه نظامی يا تدارکات برای جنگ (در حال حاضر ٧۱ ميليون دلار در روز) و پرداختن برای ‏جنگ در افغانستان و به اصطلاح «راه‌حل اقيانوس آرام»، يک دولت نوع‌دوست در استراليا بودجه نظامی را ‏کاهش، و بخشی از آن را برای کمک به کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار خواهد داد.‏

بهترين رويکرد برای مقابله با تخريب محيط زيست، نه از طريق کنترل جمعيت، بلکه از طريق سياست‌های ‏اجتماعی- اقتصادی عادلانه‌تر و توزيع منصفانه‌تر ثروت و منابع است.‏

هم‌چنين اقداماتی مانند تغيير شيوه‌های توليدی، کنترل دولت بر محصولات کشاورزی و فعاليت‌هايی که به ‏محيط زيست آسيب وارد می‌کنند، جايگزين کردن مجمتع‌های کشت و صنعت با تعاونی‌هايی که به طور ‏دمکراتيک اداره می‌شوند، ايجاد سيستم‌های حمل و نقل عمومی و کاربست شکل‌های همخوان با محيط ‏زيست برای توزيع کالا بين شهرک‌ها و شهرها لازم است.‏