وقتی خودمان را از دست رسوبات تبليغاتی، که ‏ذهن جامعه روشنفکری را پر کرده بود، رهانديم، روزیه و سيامک و وارطان و شوشتری و آرسن ‏را يافتيم، مبشری و وکيلی و محقق‌زاده و هزاران قهرمان گمنام را کشف کرديم. ميراث ‏جاودانی از تعاليم مارکسيسم- لنينيسم را، که با تار و پود ميهن ما آميخته و هزاران هزار آتش ‏زير خاکستر به جا گذاشته، باز يافتيم و در چهرۀ حزب، چهرۀ قهرمان خلق‌های خود را شناختيم.

تارنگاشت عدالت

ستاره‌ای ديگر از آسمان پرقهرمان حزب تودۀ ايران
به مناسبت ۷ تير، سالروز شهادت رفيق هوشنگ تيزابی‏

رفيق هوشنگ تيزابی در آذرماه ۱٣۲۲ در شهر تهران متولد و پس از پايان دوران دبيرستان در سال ۴۱- ‏‏۱٣۴۰ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تهران شد. او در اولين مراحل مبارزه‌اش عليه رژيم کودتا و ‏دست‌نشاندگان امپرياليسم آمريکا، در سال ۱٣۴۲ توسط عمال حکومتی دستگير و به مدت يک ماه ‏بازداشت شد.‏

‏او معتقد بود که «مرزی بين زندگی و مبارزه نيست، زندگی خود مبازه است». با چنين برداشتی بود که ‏بعد از رهايی از زندان، فعاليت سياسی خود را استوار و پيگير و با عزمی راسخ ادامه داد. اما از آنجا که ‏تجربيات لازم را کسب نکرده بود و شناخت روشنی از عملکرد صحيح انقلابی نداشت بی‌محابا و با شور ‏فراوان برای رسيدن به موفقيت‌های بزرگ گام برمی‌داشت، نتيجه اين‌که در سال ۱٣۴۴ برای اولين بار ‏غل‌وزنجير دژخيمان پهلوی بر دست و پايش افتاد. بعد از شکنجه‌های فراوان، به بيدادگاه نظامی‌اش بردند. ‏صحنه بيدادگاه نظامی به عرصه مبارزه عليه تجاوزات رژيم، به حقوق پايمال شدۀ توده‌های مردم بدل گرديد.‏

هنگامی که رييس بيدادگاه با لحن دلسوزانه از او خواست که لحن خود را ملايم سازد تا دادگاه در ‏محکوميتش تخفيف قايل شود، رفيق تيزابی پاسخ داد:‏
‏«من شرافت اخلاقی و ايدئولوژيکی‌ام را به هيچ چيز نفروخته و نخواهم فروخت. ميثاق من با توده‌های ‏زحمتکش عالی‌ترين و عميق‌ترين پيوندست.»‏

رفيق تيزابی در بيدادگاه دژخيم به ده سال زندان محکوم شد، که به علت کمی سن اين مدت به پنج سال ‏کاهش يافت. او روانه زندان گرديد. در زندان آنی از مبارزات خود دست نکشيد. رفيق تيزابی با مبارزه عليه ‏جريان‌های فکری منحرف و انقلابی‌نما، با کوشش خلل‌ناپذير در متن مبارزات خويش، مبارزه عليه رژيم را ‏دنبال کرد.‏

‏در پرتو انديشه‌های فناناپذير و با الهام از خط مشی حزبش و در پرتو برنامه‌های روشنگرانه و انقلابی حزب ‏تودۀ ايران، که آن روزها از راديو پيک ايران به گوش شيفتگان راه آزادی می‌رسيد، با ستيز عليه شيوه‌های ‏به اصطلاح انقلابی، که زير پوشش انقلابی‌گری‌های کاذب که با شعار تند و ميان‌تهی به ميدان آمده بودند، ‏انديشه خويش را پرتوان ساخت.‏

رفيق تيزابی در رد نظريات چپ‌نمايانه‌ای که ادعا می‌کرد جنگل‌های شمال را به دقت مورد بررسی قرار داده ‏است تا مکان مناسبی برای شروع انقلاب بيابد گفت:
‏«انقلاب کار من و شما نيست. انقلاب محصول تجربه طبقه و توده است. همان طبقه کارگر که در مورد آن‌ها ‏لنين بزرگ می‌گويد: «بدون آن‌ها تمام بمب‌های عالم فاقد قدرتند.»‏

در سال ١٣۴۹ رفيق تيزابی از زندان آزاد شد؛ او اندکی بعد مبارزاتش را شروع کرد؛ هيچ قدرتی قادر نبود او ‏را از راه حزبش بازدارد؛ آتشی که در سينه او می‌جوشيد بالاتر از آن بود که شکنجه‌های دژخيم خموشش ‏سازد؛ او شيفته خلق بود و در اين راه جان بر کف و با نيروی لايزال قدم می‌گذاشت؛ ايمان بی‌کران او به ‏حزب تودۀ ايران کينه دشمن را تيزتر می‌کرد. در چنين شرايطی بود که رژيم برای بار سوم به سراغش آمد؛ ‏او را به زندان قزل قلعه بردند و به آزار و اذيت او پرداختند. ‏

رفيق شهيد بعد از چهار ماه زندگی دردناک در قزل قلعه و تحمل انواع مشقات از زندان آزاد می‌شود. بعد از ‏آزادی هم‌چون گذشته با انرژی سرشارتر به راه خود ادامه می‌دهد و در روزهايی که رژيم منفور پهلوی ‏سايه شوم خود را بر زندگی فلاکت‌بار توده‌ها گسترده بود، بار ديگر او با انتشار نشريه «بسوی حزب» ‏مشعل فروزان مبارزه را به دوش می‌کشد. گرچه از حيات اين نشريه ديری نپاييد و بيش از سه شماره ‏توسط او منتشر نشد، ليکن انتشار آن جرقه‌ای بود که در فضای تيره و غم‌گرفته ميهنمان درخشيد و ‏چشم‌انداز روشنی را در برابر دلباختگان آزادی قرار داد. او «بسوی حزب» را دروازه‌ای به شاهراه حزب ‏تودۀ ايران می‌خواست، تا جوان‌تر‌ها تجربه‌های تلخ او را در يافتن راه از بی‌راه تکرار نکنند. او اين تجربه را ‏همواره با افسوس به ياد می‌آورد:‏

‏«کلاه گشادی سر ما گذاشته بودند. به ما تزريق کرده بودند که حزب توده يک دکان سياسی ‏است. يک دکان سياسی که با اشاره انگشت کوچک استالين به وجود آمده. سرگذشت چند تا ‏رهبر عاجز و زبون و يک مشت سياهی لشکر بی بو و خاصيت را به جای شناسنامه تمام‌عيار ‏يک حزب کبير، حزب شهدا و قهرمان‌ها، به ما قالب کرده بودند. بی‌شرف‌ها چه تردست اند! ما ‏از اين منظره احساس تهوع می‌کرديم، اما وقتی خودمان را از دست رسوبات تبليغاتی، که ‏ذهن جامعه روشنفکری را پر کرده بود، رهانديم، روزیه و سيامک و وارطان و شوشتری و آرسن ‏را يافتيم، مبشری و وکيلی و محقق‌زاده و هزاران قهرمان گمنام را کشف کرديم. ميراث ‏جاودانی از تعاليم مارکسيسم- لنينيسم را، که با تار و پود ميهن ما آميخته و هزاران هزار آتش ‏زير خاکستر به جا گذاشته، باز يافتيم و در چهرۀ حزب، چهرۀ قهرمان خلق‌های خود را شناختيم. ‏هر برگ از اين شناسنامه انقلابی، هر عضو از اين سپاه بی‌شمار شهدا و قهرمانان و آرش‌های ‏زنده و بيدار، برای اثبات فعاليت يک حزب رزمجو کافی بودند و آنگاه از قضاوت خود شرمسار ‏شديم ...»‏

او بعد از چند سال بار ديگر خود را در شکنجه‌گاه يافت، جايی که او در ۷ تير ماه ۱٣۵٣ حماسه شد.‏

هوشنگ تيزابی از شقايق‌زار خلق بردميد و در قلب تاريخ فسانه شد. ‏

‏ ‏

‏***‏

سخنرانی رفيق شهيد امير نيک‌آيين در مراسم ششمين سالروز رفيق شهيد هوشنگ تيزابی

‏در زمين چمن دانشگاه صنعتی، در روز ۷ تير ماه ۱٣۵۸‏

‏ ‏
شهيد هوشنگ تيزابی، يکی از آن ستاره‌های درخشانی است که در ربع قرن اخير، جغدصفتان جلاد ‏منش همواره کوشيدند از آسمان غمزدۀ ميهن ما به زمين، به زيرزمين، بکشند تا شايد شب تاريک سلطه ‏امپرياليسم و استبداد سلطنتی را در ايران جاودانه کنند و فساد و غارت، اشک و خون را بی مرگ و انتها ‏سازند.‏

او مظهری از آن دسته از مبارزان جوان و پرشوری است که از نخستين گام راه درست نبرد را نيافته بودند، ‏ولی در جريان نبرد، در برخورد با واقعيات، در رويارويی با منطق بی‌ترديد حقايق سرسخت و به قيمت ‏تجربه‌های پر درد پی بردند راهی که حزب تودۀ ايران نشان می‌دهد، راه درستی است؛ راه نبرد توده‌ای، راه ‏تشکل مبارزۀ طبقاتی و ملی، راه استفاده از همه اشکال نبرد، به فراخور وضع و نيرو و بنا به مقتضيات ‏زمان. و به دنبال او بسياری ديگر از جوانان آمدند و می‌آيند، که آن‌ها نيز از نفرت و ناآگاهی، از بی‌راه و يا ‏پرتگاه آغاز کرده بودند. تيزابی مظهری از همه اين‌هاست که بالاخره قدرت و افتخار آن را يافتند که به زير ‏درفشی گرد آيند که تن به باد قرون داده است و بر آن، نام حزب و مشی سياسی‌اش و مبانی ايده‌ای‌اش ‏نقش بسته و هزاران دست حقيقت‌جو، دست قهرمانان نامدار و گمنام پاسدار آنند.‏

دوستان و رفقای عزيز، ما که می‌خواهيم اين شهيدان و آن همه زجر و خون را فراموش نکنيم، بايد به ‏وصايای آن‌ها وفادار بمانيم. وظيفه ماست که حزب طبقه کارگر ايران، حزب تودۀ ايران را تحکيم بخشيم؛ ‏سطح تشکل سازمانی خود را هر چه بيش‌تر، از نظر کمی و کيفی، بالاتر بريم، خود را از نظر ايده‌ای مجهزتر ‏نماييم؛ پيوند خود را با توده‌های کارگر و دهقان و با همۀ زحمتکشان مستحکم نماييم؛ تمام تار و پود حزب را ‏با خواست‌ها و آرمان‌های زحمتکشان و منافع طبقاتی آنان، با امر استقلال و آزادی درهم آميزيم؛ عشق‌ها ‏را با ايمان، با آگاهی، با روشن‌بينی و درايت همراه کنيم؛ از پاکيزگی آموزش علمی خود با تمام نيرو دفاع ‏کنيم و به انحرافات راست و چپ‌نما ميدان ندهيم؛ در مقابل حملات دشمنان يا مدعيان، در مقابل ‏قضاوت‌های شتابزده و اتهامات بی‌پايه از حزب خود دفاع کنيم.... عمده را از غيرعمده جدا کنيم. در دام‌ها و ‏چاه‌ها و چاله‌هايی که در سر راه نهضت انقلابی، با عمده جلوه دادن آنچه غيرعمده است تعبييه می‌کنند ‏نيفتيم... متوجه باشيم که سياست طبقاتی به معنای روش خشک و جامد، تنگ‌نظرانه و چپ‌روانه، ادعا و ‏جمله‌پردازی انقلابی نمايانه نيست. بايد در صحنۀ نبرد عظيمی که بين انقلاب و ضد انقلاب جريان دارد، ‏هشيار و پيگير- هشيار و پيگير- صف‌ها و سنگرها را از هم تميز دهيم....‏

الهام‌بخش وجود ما ستارگان درخشنده‌ای چون تيزابی‌هاست که وجودشان، نبرد و شهادتشان و سرمشق ‏زندگی‌شان، روشنايی‌بخش آسمان ايران و الهام‌بخش پيکار ماست. هم‌چون تيزابی به مردم، به خلق ‏زحمتکش، به آزادی و استقلال ايران عشق بورزيم!‏

هم‌چون تيزابی در مبارزه خود پيگير و پرشور، آگاه و صادق باشيم!‏

راه تيزابی، راه حزب تودۀ ايران، پيروز و پر افتخار باد!‏