اینهم یک مثال قانع کننده برای درک از "دمکراسی": آقای گوردون بروان که خود بدون رای مردم، نخست وزیر دولت بریتانیای کبیر گردیده و از طرف اکثریت مردم انگلیس رد میشود، اعلام می دارد که تنها هنگامی حاضر است انتخابات درزیمبابوه را بپذیرد که کاندید آنهاآقای  Tsvangirai  عضو حزب MDC پیروز گردد.

تارنگاشت عدالت

روزنامه چپ
21 ژوئن 2008

خ . طهوری

یک هفته قبل از دوره دوم انتخابات در زیمبابوه، امپریالیستها تهدیدات خود را نسبت به این کشور تشدید کرده و با شدت در مبارزات انتخاباتی  آن دخالت می کنند. امپریالیستها که خود را « جامعه بین المللی» می نامند، این کشور را با محاصره کامل اقتصادی و هجوم نظامی تهدید می کنند.

در بیانیه پایانی همایش جامعه اروپا ، اعضای این جامعه روز جمعه گذشته زمیبابوه را با اقدامات تضییقی نوینی مورد تهدید قرار دادند. در این سند آمده که جامعه اروپا آماده است تا «دست به اقدامات مضاعفی» بزند. نخست وزیر انگلیس گوردون براون دولت «موگابه» را یک «رژیم غیرقانونی» نامید. دولت انگلیس اعلام می دارد که تنها هنگامی حاضر است انتخابات در این کشور را بپذیرد که کاندید آنها Tsvangirai  عضو حزب MDC پیروز گردد.

برنامه های انتخاباتی متضاد

هسته اصلی برنامه انتخاباتی MDC، خصوصی سازی وسیع نئولیبرالی اقتصاد زیمبابوه و استرداد زمینهای خلع ید شده کشور به زمین داران بزرگ است. این هدف، تبا کمک سازوکار برای احقاق«حقوق بشر»، مورد استطار قرار می گیرد.

رئیس جمهور زیمبابوه، روبرت موگابه برنامه انتخاباتی خود را رادیکاله تر کرد. وی خواستار اصلاحات ارضی وسیعتر در کشور شد. روزنامه «هارالد» از قول وی نوشت: هنگامیکه تمامی زمین های زیمبابوه در دست مردم زیمبابوه باشد، وی از مقام خود کناره خواهد گرفت و آنگاه وی خواهد توانست بگوید: «کار به پایان رسید.» . البته چرا یک چنین هدفی را وی اکنون اعلام می دارد و قانون اصلاحات ارضی رادیکال را در طی 20 سال گذشته انجام نداده را موگابه مسکوت می گذارد.

دخالتهای «دمکراتیک» در انتخابات

دولت انگلیس در صورت شکست دست نشانده خود، تهدید به انجام اقدامات تضییقی شبیه به اقدامات علیه ایران و کره شمالی نمود. هدف این اقدامات مجبور ساختن موگابه به استعفا و یا تحمیل پیروزی MDC است. دولت انگلیس از طریق United Kingdom Foreign ans Commonwealth Office (FCO) کوشش می کند تا کشورهای مجاور زیمبابوه را، در صورتیکه MDC  در انتخابات پیروز نگردد، از لزوم اجرای اقدامات تضییقی وسیع در قبال این کشور، مجاب سازد.

در آنصورت، محاصره کامل اقتصادی زیمبابوه در دستور روز خواهد بود. هدف بریدن شاهراه ارتباط اقتصادی مابین این کشور و تانزانیا و موزامبیک است. علاوه بر آن، قرار است همانند اقدامات علیه ایران کلیه سرمایه های این کشور در بانکهای غربی ضبط گردد. در عین حال کلیه شرکتهای غربی که روابط اقتصادی خود با زیمبابوه را قطع نکنند نیز مورد تهدید تضییقات قرار گرفته اند. در این رابطه بایستی که بخش عمده فشار بر چین اعمال شود تا رابطه خود را با زیمبابوه قطع نماید.

در همایش کشورهای عضو جامعه اروپا، بویژه خانم مرکل، صدراعظم آلمان این نوع اقدامات را بجلوتازاند و از طرف جورج دبلیو بوش مورد پشتیبانی قرار گرفت. هردوی آنها سالهاست که خواستار اجرای «حقوق بشر» در عراق، در افغانستان، سودان، کوسوو، کنگو ووو... به کمک نیروهای نظامی هستند. البته تاکنون هیچ نوع کوششی برای تامین «حقوق بشر » و یا دیگر «ارزشهای غربی» در عربستان سعودی، امارات متحده و یا جمهوری افریقای مرکزی ووو... از طرف آنها به چشم نمی خورد.

تانزانیا باید محاصره را سازماندهی کند

امپریالیستهای اروپائی و آمریکائی برخطرات و پیامدهای ناشی از حمله خود واقفند و لذا کوشش می کنند تا بویژه قدرت منطقه ای، تانزانیا را که بطور کامل در سیستم امپریالیستی ذوب گردیده به محاصره و یا حتا حمله نظامی ترغیب سازند.

رئیس جمهور تانزانیا Mbeki  در چند روز گذشته با موگابه ملاقات کرد و کوشش کرد تا وی را از لزوم ایجاد دولت ائتلافی با MDC متقاعد سازد. وزیرامور خارجه تانزانیا، Bernhard Membe توضیح داد که وی همراه با وزرای امور خارجه سوازیلاند و آنگولا، در مقابل دیگر کشورهای افریقائی، کوشش خواهد کرد «هرچه زودتر گامهائی برداشته شود تا زیمبابوه نجات یابد». نخست وزیر کنیا، رایلا اودینگا خواستار استعفای رئیس جمهور زیمبابوه شد.

در روزهای اخیر رواسای جمهور سابق نیجریه، بوتساوانا، موزامبیک، مالاوی، تانزانیا و بنین به ابتکار دبیرکل سابق سازمان ملل متحد کوف عنان بیانیه ای را امضا کردند که  دولت های افریقائی را فرا می خواند، این انتخابات را «درهمه سطوح» زیر نظر داشته باشند. حال چرا این مسئله تنها شامل حال زیمبابوه گردیده و نه بخش عظیمی از کشورهای دیگر افریقائی، در این بیانیه ذکر نگردیده است.