در عرصه بين‌المللی، سروصدای تسليحات، سروصدای زبان تهديدگر، سروصدای نخوت بايد متوقف شود. اين توهم- که مشکلات جهان را با سلاح‌های اتمی می‌توان حل کرد- بس است. بمب‌ها ممکن است گرسنه، بيمار و جاهل را بکشند، اما آن‌ها گرسنگی، بيماری و جهالت را نمی‌کشند

تارنگاشت عدالت

منبع: گرانما

سخنرانی خوزه رامون ماچادو ونتورا، نماينده کوبا در کنفرانس سازمان ملل پيرامون «امنيت غذايی جهان»

آقای رييس،
دو سال پيش در همين تالار، جامعه بين‌المللی موافقت نمود گرسنگی را از جهان ريشه‌کن کند، و هدف-نصف کردن تعداد انسان‌هايی را که از سوءتغذيه رنج می‌برند، تا سال ۲۰۱۵- تعيين کرد. امروز، آن هدف ناچيز و ناکافی، بسيار رؤيايی به نظر ما می‌رسد.

بحران جهانی غذا پديده‌ای تصادفی نيست. ظهور جدی و اخير آن، در جهانی که به اندازه کافی برای تمام جمعيت خود غذا توليد می‌کند، به روشنی ماهيت سيستماتيک و ساختاری بحران را نشان می‌دهد.
گرسنگی و سوءتغذيه نتايج يک نظم اقتصادی جهانی است که فقر، نابرابری و بی‌عدالتی را حفظ و تشديد می‌کند.

کشورهای شمال سهم غيرقابل انکاری از مسؤوليت گرسنگی و سوءتغذيه 854 ميليون انسان را بر دوش دارند. آن‌ها آزادسازی تجاری را بر جهانی با بازيگرانی آشکارا نابرابر تحميل کرده اند و در دستورالعمل‌های مالی پيشرفته خواهان تعديل ساختاری می‌شوند. آن‌ها برای بسياری از توليدکنندگان کوچک در جنوب ويرانی به ارمغان آورده اند و ملت‌های خودکفا و حتا صادرکننده را به واردکنندگان صِرف محصولات غذايی تبديل کرده اند.

دولت‌های کشورهای پيشرفته در حالی که قوانين تجارت بين‌المللی خود را به باقی جهان تحميل می‌کنند، از حذف يارانه‌های ظالمانه بر محصولات کشاورزی خود امتناع می‌ورزند. شرکت‌های فرامليتی حريص آن‌ها قيمت‌ها را تعيين می‌کنند، فن‌آوری‌ها را در انحصار خود نگه می‌دارند، روندهای غيرمنصفانه صدور مجوز برای تجارت را تحميل می‌کنند و کانال‌های توزيع، منابع تأمين اعتبار، تجارت و لوازم توليد غذا در سراسر جهان را به سود خود به بازی می‌گيرند. آن‌ها حمل‌ونقل، پزوهش‌های علمی، بانک‌های ژن و توليد کود شيمايی و سموم دفع آفات نباتی را کنترل می‌کنند.

بدتر از همه اين است که اگر اوضاع همين طور ادامه يابد، بحران حتا جدی‌تر خواهد شد. شيوه‌های توليد و مصرف کشورهای پيشرفته به تغييرات جوّی کره زمين- که موجوديت بشر را تهديد می‌کند- شتاب می‌بخشد. اين شيوه‌ها بايد تغيير کنند. در پس استراتژی خبيثانه تبديل غلات و حبوبات به سوخت، تلاش‌های غيرمنطقی برای جاودانی کردن اين اشکال فاجعه‌بار مصرف‌گرايی قرار دارد.
کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در نشست هاوانا از خلق‌ها خواستند برای جهانی مسالمت‌آميز و مرفه و برای يک نظم جهانی عادلانه و برابر فعايت کنند. اگر می‌خواهيم به بحران‌های غذايی پايان دهيم، اين تنها راهی است که بايد پيموده شود.

حق دسترسی به غذا يکی از حقوق انکارناپذير بشر است. با اصرار کوبا، اين حق از ۱۹۹۷ در قطع‌نامه‌های متوالی «کميسيون حقوق بشر» سابق، و بعداً در «شورای حقوق بشر» و در مجمع عمومی سازمان ملل به تصويب رسيده است. کشور ما، به عنوان نماينده جنبش عدم تعهد، با پشتيبانی بيش از دو سوم دولت‌های عضو سازمان ملل، پيشنهاد هفتمين اجلاس «شورای حقوق بشر» را که اخيراً خواهان اقدامات مشخص در مقابله با بحران جهانی غذا شد، ارتقا داده است.

گرسنگی و سوءتغذيه را نمی‌توان با مُسَکّن يا اعانات از بين برد. بياييد صادق باشيم: اعانات نمی‌توانند پايدار باشند و نيازهای مردم را نيز بر آورده نمی‌کنند.

حداقل، توليد کشاورزی در کشورهای جنوب اول بايد احيا گرديده و رشد کند. برای اين‌کار، کشورهای توسعه‌يافته بيش‌تر از مقدار کافی منابع در اختيار دارند: آنچه که لازم است اراده سياسی دولت‌ها است.
اگر بودجه نظامی ناتو فقط ١۰ درصد در سال کاهش يابد، نزديک به ۱۰۰ ميليارد دلار برای هزينه کردن در جاهای ديگر موجود خواهد بود.

اگر بدهی خارجی کشورهای در حال توسعه- بدهی که آن‌ها چندين بار پرداخته اند- لغو شود، کشورهای جنوب سالانه ۳۴۵ميليارد دلاری را که بابت اصل و سود آن وام‌های می‌پردازند، در اختيار خواهند داشت.
اگر کشورهای توسعه يافته به تعهد خود برای اختصاص ۰٫۷ درصد از توليد ناخالص داخلی خود به کمک رسمی برای توسعه عمل کنند، کشورهای در حال توسعه حداقل سالانه از ۱۳۰ميليارد دلار ديگر برخوردار  خواهند بود.

اگر فقط يک چهارم پولی که هر سال صرف آگهی‌های تجارتی می‌شود به توليد غذا اختصاص می‌يافت، حدود ۲۵۰ميليارد دلار صرف مبارزه با گرسنگی و سوءتغذيه می‌شد.

اگر پولی که در شمال صرف يارانه‌های کشاورزی می‌شود به توسعه کشاورزی در جنوب اختصاص می‌يافت، کشورهای ما برای سرمايه‌گذاری در توليد غذا، روزانه حدود يک ميليارد دلار در اختيار داشتند.

آقای رييس،
اين پيام کوبا است، کشوری که در محاصره اقتصادی شديد قرار دارد، اما با افتخار بر اصول خود و وحدت مردم خود ايستاده است: بله، می‌توان با موفقيت با اين بحران غذايی مقابله کرد، اما ما بايد به ريشه مشکل برخورد کنيم، به علل واقعی آن بپردازيم و عوام‌فريبی، رياکاری و وعده‌های دروغين را طرد کنيم.
اجازه بدهيد با ذکر کلماتی از فيدل کاسترو - خطاب به مجمع عمومی سازمان ملل در نيويورک در اکتبر ۱۹۷۹- سخنانم را به پايان ببرم:

«در عرصه بين‌المللی، سروصدای تسليحات، سروصدای زبان تهديدگر، سروصدای نخوت بايد متوقف شود. اين توهم- که مشکلات جهان را با سلاح‌های اتمی می‌توان حل کرد- بس است. بمب‌ها ممکن است گرسنه، بيمار و جاهل را بکشند، اما آن‌ها گرسنگی، بيماری و جهالت را نمی‌کشند.»

بسيار سپاسگزارم