وزارت امور خارجه سوريه با ارسال نامه‌هاي جداگانه به دبيركل سازمان ملل و رئيس شوراي امنيت از اين دو نهاد بين‌المللي خواست تا به مسئوليت‌هاي خود در قبال مبارزه با تروريسم عمل كرده و از تكرار حوادث روز پنجشنبه دمشق جلوگيري كنند.سوريه از ابتدا تاكيد كرده است كساني كه به چنين اقدامات تروريستي دست مي‌زنند و طرف‌هاي خارجي‌ حامي آن‌ها هيچ‌گاه خير و صلاح سوريه و ملت آن را نمي‌خواهند و بايد جلو اقدامات آن‌ها گرفته شود. كمك‌هاي خارجي به تروريست‌هاي داخلي در حالي ادامه مي‌يابد كه سران تروريست‌ها بر ادامه فعاليت‌هاي خشونت‌آميز خود در سوريه تاكيد دارند و مسئوليت آن چه كه انجام مي‌دهند را به سادگي به عهده مي‌گيرند و سعي دارند به هر طريق ممكن طرح كوفي عنان در سوريه را با شكست مواجه كنند.

آقای آلکسيس تسيرپاس فعلاً يک هوادار سرشناس را پيدا کرده است. ميکيس تئودوراکيس، موسيقی‌دان بزرگ و مبارز راه آزادی: «با تمام قدرت، از مساعی آلکسيس تسيرپاس در تشکيل دولتی که ديکته بستانکاران را محکوم و احياء حاکميت ملی پدری را دنبال کند، پشتيبانی می‌کنم. از کليه ميهن‌پرستان و يونانيان خلاّق و مبدع می‌خواهم، کمک کنند تا يونان به راه استقلال، پيشرفت و رستاخيز هدايت شود.»

بهارا، نگه کن که بر شاخسار
چه می‌خواند آن مرغ آزادوار:
اگر خون بلبل نجوشد به باغ
کجا از گل سرخ گیری سراغ؟
گل سرخ، نو می‌کند یاد دوست
که رنگ گل سرخ از خون اوست

«من به اقتضای آتشی که به خاطر خدمت به خلق‌های ايران در درون سينه‌ام شعله می‌کشد، راه حزب تودۀ ايران را برگزيده ام و بايد اذعان کنم که: جانم، استخوانم، خونم، گوشتم و همۀ تار و پود وجودم اين راه را راه مقدسی شناخته است و تمام سلول‌های بدن من و تمام ذرات وجودم، توده‌ايست. ... من به عقايدم پایبندم، نظرات سياسی‌ام را مقدس می‌شمارم، به عهد و سوگند خود وفادارم و به امضايی که در زير آنکت حزب تودۀ ايران کرده ام، احترام می‌گذارم و هرگز به خاطر جلب منفعت يا دفع خطر، پيمان خود را نمی‌شکنم. ... اگر عاشق و شيفتۀ سوسياليسم هستم، با تمام عقل و شعور و منطق و درايت خود، برتری اصول آن را بر ساير رژيم‌ها احساس کرده ام.»

حزب ما تنها حزب کمونيستی نبود که چنين تجربه تنش‌آوری را تجربه کرد؛ ديگر احزاب در اطراف جهان تجربيات مشابه و در مواقعی بدتر را طی آن سال‌های دشوار پشت سر گذاشتند. در جنوب ما، يک فراکسيون انحلال‌طلب سعی کرد کنترل حزب خواهر ما- حزب کمونيست ايالات متحده آمريکا- را به چنگ آورد، اما با موفقيت عقب رانده شد. درس‌های اين دوره دردناک در تاريخ ما برای کمونيست‌ها در کانادا- اعضای با سابقه و جديد به يک اندازه- مهم است. اين‌ها درس‌هايی هستند که برای کمونيست‌های جهان نيز – در مبارزه مشترکمان برای رهايی اجتماعی، برای پايان دادن به استثمار و ستم طبقاتی، برای سوسياليسم- می‌توانند سودمند باشند. بر اين بستر است که ما اکنون پيرامون تحولات و مباحثاتی که در حزب همسايه ما، حزب کمونيست ايالات متحده آمريکا، اتفاق افتاده است، اظهارنظر می‌کنيم.

اواخر آوريل ١۹۹٢، يعنی درست ٢٠ سال پيش، رييس‌جمهور وقت کوبا «فيدل کاسترو» و «توماس بورخه» فرمانده انقلاب ساندينيستی نيکاراگوئه، که روز ۳٠ آوريل سال جاری از ميان ما رفت، برای يک گفت‌وگوی ١٠ ساعته در هاوانا با يکديگر ملاقات کردند. تحت تأثير آثار هنوز ملموس تلاشی سوسياليسم در اروپای شرقی، دو شخصيت انقلابی به بحث و تبادل نظر نشستند که اين تحولات چه اهميتی برای منطقه و برای جهان به طور کل خواهد داشت. پروتکل اين نشست مجموعه ۳٠٠ صفحه‌ای شد که در همان سال در هاوانا زير نام  «Un grano maiz»، جمله‌ای از قهرمان ملی کوبايی، خوزه مارتی: «تمام شهرت و آوازه جهان روی يک دانه ذرت جای می‌گيرد» انتشار يافت. به مناسب مرگ توماس بورخه و سالگرد انتشار اين کتاب بخش کوچکی از اين کتاب را منتشر می‌کنيم.

نتايج انتخابات روز يک‌شنبه صحنه سياسی يونان را کاملاً به هم ريخت. پيام مردم روشن بود: ما ديگر نمی‌خواهيم کسانی بر ما حکومت کنند که سال‌ها به ما دروغ گفته و به بهانه بحران نان و پنير ما را دزديده اند. به آلترناتيو  حزب کمونيست که يک‌تنه خواستار خروج انفرادی يونان از اتحاديه اروپايی و يورو و استقرار حکومت سوسياليستی خلق است، تنها انتخاب‌کنندگان سنتی حزب رأی دادند. کمونيست‌ها به خاطر طرد قاطع همکاری با SYRIZA از طرف نيروهای چپ ديگر نيز مورد «بی‌اعتنايی» قرار گرفتند.

١۵ سال پيش، نويسنده «نامه مردم» از پيروزی انتخاباتی تونی بلر به عنوان «پيروزی طبقه کارگر» انگليس به وجد آمده بود و در تحليلی «عميقاً طبقاتی» در پيش گرفتن «سياستی معتدل» را از سوی امپرياليسم انگليس «به عوض همکاری و حمايت از رژيم‌های ديکتاتوری و پيروی کورکورانه از امپرياليسم آمريکا» پيش‌بينی کرده بود. آيا «مارش نيرومند چپ در اروپا!» «پيروزی طبقۀ کارگر در انگليس» را تداعی نمی‌کند؟