بهارا، نگه کن که بر شاخسار
چه می‌خواند آن مرغ آزادوار:
اگر خون بلبل نجوشد به باغ
کجا از گل سرخ گیری سراغ؟
گل سرخ، نو می‌کند یاد دوست
که رنگ گل سرخ از خون اوست

«من به اقتضای آتشی که به خاطر خدمت به خلق‌های ايران در درون سينه‌ام شعله می‌کشد، راه حزب تودۀ ايران را برگزيده ام و بايد اذعان کنم که: جانم، استخوانم، خونم، گوشتم و همۀ تار و پود وجودم اين راه را راه مقدسی شناخته است و تمام سلول‌های بدن من و تمام ذرات وجودم، توده‌ايست. ... من به عقايدم پایبندم، نظرات سياسی‌ام را مقدس می‌شمارم، به عهد و سوگند خود وفادارم و به امضايی که در زير آنکت حزب تودۀ ايران کرده ام، احترام می‌گذارم و هرگز به خاطر جلب منفعت يا دفع خطر، پيمان خود را نمی‌شکنم. ... اگر عاشق و شيفتۀ سوسياليسم هستم، با تمام عقل و شعور و منطق و درايت خود، برتری اصول آن را بر ساير رژيم‌ها احساس کرده ام.»

حزب ما تنها حزب کمونيستی نبود که چنين تجربه تنش‌آوری را تجربه کرد؛ ديگر احزاب در اطراف جهان تجربيات مشابه و در مواقعی بدتر را طی آن سال‌های دشوار پشت سر گذاشتند. در جنوب ما، يک فراکسيون انحلال‌طلب سعی کرد کنترل حزب خواهر ما- حزب کمونيست ايالات متحده آمريکا- را به چنگ آورد، اما با موفقيت عقب رانده شد. درس‌های اين دوره دردناک در تاريخ ما برای کمونيست‌ها در کانادا- اعضای با سابقه و جديد به يک اندازه- مهم است. اين‌ها درس‌هايی هستند که برای کمونيست‌های جهان نيز – در مبارزه مشترکمان برای رهايی اجتماعی، برای پايان دادن به استثمار و ستم طبقاتی، برای سوسياليسم- می‌توانند سودمند باشند. بر اين بستر است که ما اکنون پيرامون تحولات و مباحثاتی که در حزب همسايه ما، حزب کمونيست ايالات متحده آمريکا، اتفاق افتاده است، اظهارنظر می‌کنيم.

اواخر آوريل ١۹۹٢، يعنی درست ٢٠ سال پيش، رييس‌جمهور وقت کوبا «فيدل کاسترو» و «توماس بورخه» فرمانده انقلاب ساندينيستی نيکاراگوئه، که روز ۳٠ آوريل سال جاری از ميان ما رفت، برای يک گفت‌وگوی ١٠ ساعته در هاوانا با يکديگر ملاقات کردند. تحت تأثير آثار هنوز ملموس تلاشی سوسياليسم در اروپای شرقی، دو شخصيت انقلابی به بحث و تبادل نظر نشستند که اين تحولات چه اهميتی برای منطقه و برای جهان به طور کل خواهد داشت. پروتکل اين نشست مجموعه ۳٠٠ صفحه‌ای شد که در همان سال در هاوانا زير نام  «Un grano maiz»، جمله‌ای از قهرمان ملی کوبايی، خوزه مارتی: «تمام شهرت و آوازه جهان روی يک دانه ذرت جای می‌گيرد» انتشار يافت. به مناسب مرگ توماس بورخه و سالگرد انتشار اين کتاب بخش کوچکی از اين کتاب را منتشر می‌کنيم.

نتايج انتخابات روز يک‌شنبه صحنه سياسی يونان را کاملاً به هم ريخت. پيام مردم روشن بود: ما ديگر نمی‌خواهيم کسانی بر ما حکومت کنند که سال‌ها به ما دروغ گفته و به بهانه بحران نان و پنير ما را دزديده اند. به آلترناتيو  حزب کمونيست که يک‌تنه خواستار خروج انفرادی يونان از اتحاديه اروپايی و يورو و استقرار حکومت سوسياليستی خلق است، تنها انتخاب‌کنندگان سنتی حزب رأی دادند. کمونيست‌ها به خاطر طرد قاطع همکاری با SYRIZA از طرف نيروهای چپ ديگر نيز مورد «بی‌اعتنايی» قرار گرفتند.

١۵ سال پيش، نويسنده «نامه مردم» از پيروزی انتخاباتی تونی بلر به عنوان «پيروزی طبقه کارگر» انگليس به وجد آمده بود و در تحليلی «عميقاً طبقاتی» در پيش گرفتن «سياستی معتدل» را از سوی امپرياليسم انگليس «به عوض همکاری و حمايت از رژيم‌های ديکتاتوری و پيروی کورکورانه از امپرياليسم آمريکا» پيش‌بينی کرده بود. آيا «مارش نيرومند چپ در اروپا!» «پيروزی طبقۀ کارگر در انگليس» را تداعی نمی‌کند؟

روز ۱۹ ارديبهشت (۹ مه) خلق‌های اتحاد جماهير شوروی سوسياليستی سابق و همۀ خلق‌ها و نيروهای صلح‌دوست سراسر جهان سالگرد پيروزی تاريخ‌ساز مردم قهرمان اتحاد شوروری و نيروهای ضد فاشيست، آزادی‌خواه و صلح‌دوست سراسر دنيا را بر فاشيسم هيتلری جشن می‌گيرند. در اين روز، نه تنها بايد بار ديگر در برابر دلاوری جانبازانه ميليون‌ها زن و مرد سر تعظيم فرود آورد، بلکه لازم است که بُعد دورانساز آن را خاطرنشان ساخت و پی‌آمدهای تاريخی آن را به ويژه در پرتو رويدادها و روندهای دو دهه اخير، به ياد آورد و از نو بررسی کرد.

پيروزی خلق قهرمان اتحاد شوروی بر فاشيسم هيتلری، درنده‌ترين و خون ‌آشام‌ترين نمايندۀ امپرياليسم در نيمه اول قرن بيستم، با ايثار ميليون‌ها تن از بهترين فرزندان و تحمل ويرانی‌ها و خسارت‌های بی‌سابقه در تاريخ به دست آمد. در اين جنگ، در نتيجه اين ويرانی‌ها و غارتگری‌ها و نيز در نتيجه خسارات ناشی از کُند شدن آهنگ رشد و تحميل هزينه‌های نظامی جمعاً ۲۵۶۹ ميليارد روبل به کشور و مردم شوروی زيان وارد آمد. اين ارقام خود گوياست و نيازی به تفسير ندارد.

«علي لاريجاني»، «محمدرضا باهنر»، «محمدحسن ابوترابي». رييس، نايب‌‌رييس اول و نايب‌رييس دوم مجلس نهم. بله! «مجلس نهم». اين را مي‌شد از نتيجه نشست ديروز ١۷۳ نفر از منتخبان مجلس جديد فهميد؛ نشست در مجلس قديم و زير گوش بهارستان. اين سه نفر هم بودند و مگر مي‌شود باشند و محور نباشند. ميهمانان ديروز مجلس قديم، خودشان هم پنهان نمي‌كردند براي چه اينجا جمع شده‌اند. تعدادشان هم به اندازه‌اي بود تا ژست آدم‌هايي را بگيرند كه براي تعيين تكليف دور هم جمع شده‌اند.