لاريجاني: خیزهای بلند قالیباف در شهر تهران برای من یادآور جسارت‌ها و شجاعت‌های وی در دوران جنگ است.  قالیباف همان شجاعت‌های دوران جنگ را دارد.  بدون آزادي نمي‌توانيم به عدالت واقعي برسيم چرا كه تنها در فضاي آزاد است كه مي‌توان حركت و استعدادها را شكوفا كرد. در واقع بدون آزادي، دستيابي به بخشي از عدالت امكان‌پذير نيست. ذاکر: به نظر می رسد یکی از عوامل سفرهای علی لاریجانی رییس مجلس شورای اسلامی به کشورهای خارجی این است که وی از الان تلاش خودش را برای حضور در انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری آغاز کرده است.رسايي: دردوره هاي گذشته سابقه نداشته است روساي مجلس تا اين حد با انجام سفر، در حوزه حساس و کليدي سياست خارجي اعلام موضع کنند، اين کار صحيح نيست و لاريجاني بايد تجديد نظر کند.

آيا آقای اوباما نمی‌داند که در طول اين شصت سال چه بلا‌هايی از جنايات صهيونيسم بر سر ما آمده و چه ‏رنج‌هايی کشيده ايم و اين‌که دولت اسرائيل هم‌چنان از کمک‌های بی‌حساب دولت آمريکا برخوردار است. آيا آقای اوباما فراموش کرده است که اسرائيل به همراه مزدورانش در کشورهای عربی مدت سه سال است که ‏‏۱٫۵ ميليون فلسطينی را در شهر غزه محاصره و آن‌ها را از دسترسی به غذا، دارو، لباس و هرگونه امکان زندگی ‏محروم کرده اند؟ آيا اوباما نمی‌داند که فرزندان اهالی غزه از داشتن دفتر، قلم و مداد محرومند، خانه‌هايشان بر سر آن‌ها خراب ‏شده، سرما و گرما آن‌ها را آزار می‌دهد و اين همه جنايت و ستم در حق مردم غزه با اسلحه و امکانات جنگی ‏آمريکا انجام می‌گيرد؟ تا هنگامی که محاصرۀ غزه ‏شکسته نشود، زمين‌های اشغالی فلسطينی‌ها به آن‌ها باز گردانده نشود، پناهندگان نتوانند به خانه و کاشانۀ ‏خويش باز گردند، صلحی در خاورميانه برقرار نخواهد گشت. محاصرۀ غزه جنايتی عليه بشريت است.

گرچه واژه‌های مارکسيستی- لنينيستی در ميان رهبری بالای حزب ما از مُد افتاده اند، اما اگر کسی ‏بخواهد پديده‌های معاصر را از يک نقطه نظر کمونيستی تحليل کند، از بکار گرفتن زبان دقيق، علم‌گريزی ‏نيست. چنان کاری به اين می‌ماند که بدون استفاده از کلماتی مانند نيرو و ماده از فيزيک نيوتونی بحث ‏شود.‏ به طور کلی، اپورتونيسم راست يعنی قربانی کردن اصول برای منافع کوتاه‌مدت. اپورتونيسم راست آمادگی ‏زياده از حد برای سازش با طبقه سرمايه‌دار با هزينه کردن از طبقه کارگر، «همراهی کردن» با نظام ‏سرمايه‌داری، «حرکت با جريان» و فعاليت برای تغييرات کوچک در حاشيه به جای فعاليت برای تغيير ‏اساسی است. اپورتونيسم راست از نزديک با مفهوم رفرميسم در ارتباط است. ابتلای حزب ما به اپورتونيسم راست از چند طريق خود را نشان می‌دهد، که برجسته‌ترين آن عدم تکيه بر ‏مبارزۀ طبقاتی است. شکست دادن اين گرايش قهقرايی در درون حزب ما يک وظيفه مطلقاً اساسی است. بدون شکست آن، ‏مبارزه پيروزمند برای سوسياليسم نمی‌تواند وجود داشته باشد.

يک صد سال پيش، در ۲٧ اوت ۱٩۱۰، کلارا زتکين Clara Zetkin رهبر انقلابی همراه با رفقای خود الکساندرا کولانتای Alexandra Kollantai و ديگران، در «کنفرانس جهانی زنان سوسياليست در کپنهاگ» قطع‌نامه‌ای را برای بزرگداشت «روز جهانی زن» معرفی کرد. امروزه کشورهای سراسر جهان روز ٨ مارس را گرامی می‌دارند. گرچه اين مغتنم است، اما زمينه رقيق ساختن ريشه‌های سوسياليستی ٨ مارس، و تاريخ آن به عنوان نماد مبارزات زنان، به ويژه زنان کارگر، در چالش ساختارهای استثمارگرانه سرمايه‌داری را فراهم می‌کند. مهم است که ريشه‌های سوسياليستی ٨ مارس به ياد آورده شده و از جذب آن در جشن بازاری فمنيستی سبک‌سرانه جلوگيری شود. روز جهانی زن نماد مبارزه برای رهايی زن عليه زنجيرهای سرمايه‌داری و فرهنگ‌های مردسالارانه‌ای است که سرمايه‌داری تقويت می‌کند.

«روز زن» چيست؟ آيا واقعاً ضروری است؟ آيا امتيازی به زنان طبقه بورژوازی، به فمينيست‌ها و هواداران حق رأی زنان نيست؟ آيا برای وحدت جنبش کارگری زيانبار نيست؟ در «روز زن» متشکل عليه فقدان حقوق خود تظاهرات بر پا می‌کنند. اما، برخی خواهند گفت چرا اين گزينش زنان کارگر؟ چرا «روزهای» ويژه «زن»، چرا اعلاميه‌های ويژه برای زنان کارگر، ميتينگ‌ها و کنفرانس‌ها برای زنان طبقه کارگر؟ آيا اين، در تحليل نهايی، يک امتياز به فمينيست‌ها و هواداران حق رأی برای زنان نيست؟ تنها کسانی که تفاوت راديکال بين جنبش سوسياليستی زنان و [جنبش] بورژوايی هوادار حق رأی زنان را درک نمی‌کنند می‌توانند اين گونه فکر کنند.